Plus de titres de Sarah Janneh
Description
Chant : Sarah Janneh
Compositeur et parolier : Sarah Janneh
Auteur-compositeur : Sarah Janneh
Compositeur : Sarah Janneh
Compositeur et parolier : Jan van Eerd
Auteur-compositeur : Jan van Eerd
Compositeur : Jan van Eerd
Producteur : Jan van Eerd
Coproducteur : NITE
Compositeur Parolier : Simme Wouters
Auteur-compositeur : Simme Wouters
Compositeur : Simme Wouters
Paroles et traduction
Original
Er komt een dag, dan lig ik smeltend op de grond.
Hersendood en al gedeeltelijk ontbonden.
Ik word gevonden door een buurman die lucht kreeg van mijn sterven door een steeds grotere stapel aan nietszeggende post.
Voornamelijk belasting, elektra en pensioen. Een paar pogingen om mij te abonneren.
Pas toen het trappenhuis zich vulde met de geur van mijn bederven, drong het tot hem door dat ik daar lag te composteren.
De buurman wist aanvankelijk niet goed wat hij moest doen.
Besloot mijn dood zo lang als mogelijk te negeren.
Hij heeft uiteindelijk een week of twee de dagen lopen tellen alvorens de politie bij mij aan te laten bellen.
In totaal heb ik drie maanden daar gelegen.
Niemand die me kwijt was, niemand die me miste.
Op het einde was mijn leven onvoltooid verleden tijd.
Toen die op was, was ik eenzaam.
Ik lag vergeten en verspreid op het tapijt te wachten op de dag dat ik gevonden word.
Ik zal mijn eigen dood gelukkig niet beleven.
Dat wrede lot blijft mij bespaard.
Dus of het wel of niet zo gaat?
Dat wat moeilijk te voorspellen, maar de gedachte die volstaat.
Het me voor te kunnen stellen. Zolang ik niet ben overleden, zal ik angstig voortbestaan.
Ik zal mijn heden overleven en mijn toekomst ondergaan.
Stel ik ben al op de helft, dan heb ik nog dertig jaar. Slechts een deel daarvan omringd door nabestaanden.
Laat ons zeggen honderdtachtig goede maanden.
Maar het overige deel, dat zijn zevenhonderd weken.
Zeven zoveel dagen en evenzoveel nachten die ik zal slijten in paniek die ik onrustig af zal wachten.
Nog maar één miljard seconden tot de dag waarop ik word gevonden.
Dus ik zal eten met mijn vrienden. Ik zal slapen met geliefden.
Ik zal dansen met toeristen. Ik zal drinken met de rest.
Maar welk feest ik ook bezoek, in welke hoes ik ook berust.
Altijd ergens onderbewust als een steentje in mijn schoen, als een achtergrond orkest. Steeds hetzelfde visioen.
Het stille halve weten dat een kleine kans bestaat dat mijn vrienden mij vergeten.
Dat de liefde mij verlaat.
Mijn leven is nog bezig en tegelijkertijd voorbij.
Geen oneindigheid, zo kort als één die eindigt op de dag dat ik gevonden word.
Tot op de dag waarop ik weet dat jij zal blijven.
Waarop ik niet meer bang zal zijn voor dagen die nog volgen. Voor dingen die nog komen.
Omdat ik weet dat jij er bent.
En of het wel of niet zo gaat?
Dat wat moeilijk te voorspellen, maar de gedachte die volstaat. Het me voor te kunnen stellen.
Als alles waar is waar je zelf in gelooft, zal ik mijn hart niet meer bewaken met mijn hoofd.
Op het onbepaald moment waarop de dingen blijven duren, zal ik wachten.
Alle uren op de dag dat ik gevonden word.
Traduction en français
Un jour, je fondrai par terre.
Mort cérébrale et déjà partiellement décomposée.
Je suis retrouvé par un voisin qui a eu vent de ma mort grâce à une pile toujours croissante de courrier insignifiant.
Principalement taxes, électricité et pension. Quelques tentatives de souscription.
Ce n'est que lorsque la cage d'escalier s'est remplie de l'odeur de ma pourriture qu'il a réalisé que j'y faisais du compost.
Au début, le voisin ne savait pas quoi faire.
J'ai décidé d'ignorer ma mort le plus longtemps possible.
Il a fini par compter les jours pendant une semaine ou deux avant que la police frappe à ma porte.
J'y suis resté trois mois au total.
Personne ne m'a perdu, personne ne m'a manqué.
En fin de compte, ma vie était inachevée.
Quand il n’y en avait plus, j’étais seul.
Je suis allongé, oublié et éparpillé sur le tapis, attendant le jour où je serai retrouvé.
Heureusement, je ne connaîtrai pas ma propre mort.
Je suis épargné de ce sort cruel.
Alors, est-ce que ça marche ou pas de cette façon ?
C'est un peu difficile à prévoir, mais il suffit d'y penser.
Pour pouvoir l'imaginer. Tant que je ne suis pas mort, je continuerai à vivre dans la peur.
Je survivrai à mon présent et supporterai mon avenir.
Supposons que j'en sois déjà à la moitié du chemin, alors il me reste encore trente ans. Seuls certains d’entre eux sont entourés de proches.
Disons cent quatre-vingts bons mois.
Mais le reste dure sept cents semaines.
Sept autant de jours et autant de nuits que je passerai dans la panique que j'attendrai avec anxiété.
Plus qu'un milliard de secondes avant le jour où je serai retrouvé.
Alors je vais manger avec mes amis. Je coucherai avec mes proches.
Je danserai avec les touristes. Je boirai avec les autres.
Mais quelle que soit la fête à laquelle je participe, quelle que soit la couverture que j'accepte.
Toujours quelque part inconsciemment comme un caillou dans ma chaussure, comme un orchestre de fond. La même vision encore et encore.
Le demi-sachant silencieux qu’il y a une petite chance que mes amis m’oublient.
Cet amour me quitte.
Ma vie continue et se termine en même temps.
Pas une infinité, aussi courte que celle qui se termine le jour où je suis retrouvé.
Jusqu'au jour où je sais que tu resteras.
Alors je ne craindrai plus les jours à venir. Pour les choses à venir.
Parce que je sais que tu es là.
Et est-ce que ça marche comme ça ou pas ?
C'est un peu difficile à prévoir, mais il suffit d'y penser. Pour pouvoir l'imaginer.
Si tout ce en quoi vous croyez est vrai, je ne garderai plus mon cœur avec ma tête.
Pour le moment indéfini où les choses continueront, j'attendrai.
À toutes heures de la journée, je suis trouvé.