Plus de titres de Marek Dyjak
Plus de titres de Kasia Moś
Description
Publié le : 2025-06-13
Paroles et traduction
Original
Nie mów mi, że poetą dziś nie mogę być.
Nie mów nic.
Wiem to ja, tak samo jak i ty.
Nie mów, że naszej drogi nadszedł błogi kres.
Wstanie dzień.
Teraz śpij. Niech spadnie zimny deszcz.
Gdzieś w kałuży ulic, z gębą poszarpaną, zostawiłem wszystko w bramie odrapanej.
W szkle rozbitych marzeń, wstydu oraz winy, majaczą wspomnienia, wiszą czarne liny. Z sercem poszarpanym, gdzieś w ulic kałuży.
Każdemu wiadomo, kto na co zasłużył.
Zostawiłem wszystko. Siałem litość i pożogę.
I tak tu teraz stoję, tylko śmiać się już nie mogę.
Lecz nie mów mi, że poetą dziś nie mogę być.
Nie mów nic.
Wiem to ja, tak samo jak i ty.
. . .
Gdzieś w kałuży ulic, z sercem poszarpanym, szukam cię i patrzę w niezagojone rany.
W odrapanej bramie, pośród świateł i półcieni, majaczą wspomnienia i krew się czerwieni.
Zostawiłam wszystko, niczego nie oddałam.
W szkle rozbitych marzeń stałam, kim się stałam. Wykrzycz moje imię!
Czy szukać ciebie dalej? Bo szukam cię codziennie, lecz nie wiem, czy chcę znaleźć.
Z sercem poszarpanym, gdzieś w ulic kałuży, patrzę w oczy diabłu i wszystkich wokół, którzy zostawili tutaj tylko litość i pożogę.
I tak tu teraz stoję, tylko śmiać się już nie mogę. Lecz. . .
Nie mów mi, że poetą dziś nie mogę być.
Nie mów mi, -że poetą dziś nie mogę być. -Nie mogę być!
Nie mów mi, -że poetą dziś nie mogę być. -Że poetą dziś nie mogę być.
Nie mów mi, nie mów mi.
Nie mów mi.
Nie mów mi, że poetą dziś nie mogę być.
Nie mów nic.
Wiem to ja, tak samo jak i ty.
-Nie mów, że -Nie mów, że -naszej drogi nadszedł błogi kres. -Błogi kres.
-Wstanie dzień. -Wstanie dzień.
Niech spadnie zimny deszcz.
Traduction en français
Ne me dites pas que je ne peux pas être poète aujourd'hui.
Ne dis rien.
Je le sais et toi aussi.
Ne dites pas que notre voyage s’est bien terminé.
Le jour va se lever.
Maintenant, dors. Laissez tomber la pluie froide.
Quelque part dans une flaque d'eau des rues, le visage déchiré, j'ai tout laissé dans un portail minable.
Dans le verre des rêves brisés, la honte et la culpabilité, les souvenirs surgissent et les cordes noires pendent. Le cœur déchiré, dans une flaque d’eau quelque part dans les rues.
Tout le monde sait qui mérite quoi.
J'ai tout laissé. J'ai semé la pitié et l'incendie.
Et maintenant, je suis là, mais je ne peux plus rire.
Mais ne me dites pas que je ne peux pas être poète aujourd'hui.
Ne dis rien.
Je le sais et toi aussi.
. . .
Quelque part dans la flaque des rues, le cœur déchiré, je te cherche et je regarde les blessures non cicatrisées.
Dans le portail minable, parmi les lumières et les ombres, des souvenirs surgissent et le sang coule à flots.
J'ai tout laissé, je n'ai rien rendu.
Dans le verre des rêves brisés, je me tenais tel que je devenais. Crie mon nom !
Dois-je continuer à te chercher ? Parce que je te cherche tous les jours, mais je ne sais pas si je veux te trouver.
Le cœur déchiré, quelque part dans une flaque d'eau dans les rues, je regarde dans les yeux du diable et de tous ceux qui m'entourent qui n'ont laissé ici que pitié et incendie.
Et maintenant, je suis là, mais je ne peux plus rire. Mais. . .
Ne me dites pas que je ne peux pas être poète aujourd'hui.
Ne me dites pas que je ne peux pas être poète aujourd'hui. -Je ne peux pas l'être !
Ne me dites pas que je ne peux pas être poète aujourd'hui. -Que je ne peux pas être poète aujourd'hui.
Ne me dis pas, ne me dis pas.
Ne me le dis pas.
Ne me dites pas que je ne peux pas être poète aujourd'hui.
Ne dis rien.
Je le sais et toi aussi.
-Ne dis pas ça -Ne dis pas ça -notre chemin a pris fin dans le bonheur. -Fin heureuse.
-Le jour va se lever. -Le jour va se lever.
Laissez tomber la pluie froide.