Plus de titres de irys
Plus de titres de Marcin Przybyłowicz
Description
Compositeur : Marcin Przybyłowicz
Auteur : Martyna Juszczyk
Paroles et traduction
Original
Trzymam cię za rękę jakiś czas.
Jak potulne dziecko idę tak jak mi gra. Tyle lat. Jeden takt.
I wszędzie widzę twoją twarz. Chyba wycięli cię ze szkła.
Przybijasz mnie do dna, ale wciąż nie ma ran.
Ile mam tak tu stać? Ile mam?
Pachniesz jak zwiędła lawenda. Zabierasz czas.
Każesz podlewać kolejny raz. Czekasz aż wyschnę. Wyrywasz mi liście.
Rozstrajasz powietrze. Pachniesz jak zwiędła lawenda.
Marnujesz nas. Każesz mi śpiewać kolejny raz. Chwytasz za gardło.
Zasłaniasz mi światło. Powoli zaczynam ci gnić.
Nie proszę o nic więcej.
Tylko daj mi wyjść.
Coraz gorzej, coraz głębiej.
Zaciśnięte kły.
I znowu wrastasz mi się w cień.
Zamieniasz zieleń w brudną czerń. Nie ma już żadnych róż.
Próbuję wyrwać cię naraz i znów odrasta zwykły chwast. Pozwól mi wyjść. Ja zamknę drzwi.
Tylko daj mi. Tylko daj mi. Pozwól mi wyjść, a ja zamknę drzwi.
Tylko daj mi, tylko daj mi wyjść.
Pozwól mi wyjść, a ja zamknę drzwi. Tylko daj mi, tylko daj mi wyjść.
Pozwól mi wyjść, a ja zamknę drzwi. Tylko daj mi, tylko daj mi wyjść.
Pozwól mi wyjść, a ja zamknę drzwi. Tylko daj mi, tylko daj mi.
Pachniesz jak zwiędła lawenda. Zabierasz czas.
Każesz podlewać kolejny raz. Czekasz aż wyschnę. Wyrywasz mi liście.
Rozstrajasz powietrze. Pachniesz jak zwiędła lawenda.
Marnujesz nas. Każesz mi śpiewać kolejny raz. Chwytasz za gardło.
Zasłaniasz mi światło. Powoli zaczynam ci gnić.
Gnić.
Pachniesz jak zwiędła lawenda.
Traduction en français
Je te tiens la main pendant un moment.
Comme un enfant docile, j'y vais comme bon me semble. Tant d'années. Une barre.
Et je vois ton visage partout. Je pense qu'ils t'ont découpé dans du verre.
Vous m'abattez, mais il n'y a toujours pas de blessures.
Combien de temps dois-je rester ici ? Combien en ai-je ?
Tu sens la lavande fanée. Vous perdez du temps.
Tu me dis de l'arroser à nouveau. Tu attends que je sèche. Vous m'arrachez les feuilles.
Vous bouleversez l'air. Tu sens la lavande fanée.
Vous nous gaspillez. Tu me fais chanter à nouveau. Vous l'attrapez à la gorge.
Vous bloquez ma lumière. Je commence lentement à te pourrir.
Je ne demande rien de plus.
Laissez-moi partir.
C'est de pire en pire, de plus en plus profond.
Les crocs se serrèrent.
Et tu grandis à nouveau dans mon ombre.
Vous transformez le vert en noir sale. Il n'y a plus de roses.
J'essaie de vous arracher d'un seul coup et elle redevient une mauvaise herbe ordinaire. Laisse-moi partir. Je vais fermer la porte.
Donnez-le-moi. Donnez-le-moi. Laisse-moi partir et je fermerai la porte.
Laisse-moi, laisse-moi sortir.
Laisse-moi partir et je fermerai la porte. Laisse-moi, laisse-moi sortir.
Laisse-moi partir et je fermerai la porte. Laisse-moi, laisse-moi sortir.
Laisse-moi partir et je fermerai la porte. Donne-le-moi, donne-le-moi.
Tu sens la lavande fanée. Vous perdez du temps.
Tu me dis de l'arroser à nouveau. Tu attends que je sèche. Vous m'arrachez les feuilles.
Vous bouleversez l'air. Tu sens la lavande fanée.
Vous nous gaspillez. Tu me fais chanter à nouveau. Vous l'attrapez à la gorge.
Vous bloquez ma lumière. Je commence lentement à te pourrir.
Pourrir.
Tu sens la lavande fanée.